سلام خدمت تمامی دوستان و باز دیدکنندگان عزیز 

lممنونم از حضورتون و همچنین تشکر ویژه دارم از لطف بی کران دوستی که منو لایق دونستن و سوالی ازم پرسیدن

از همه دوستان عزیزم خواهشمندم با نظرات مفیدشون خوشحالم کنن

امیدوارم جواب و نظراتتون برای ما ومخصوصا این دوست عزیزمون مثمر ثمر واقع بشه.

و اما سوال؟؟؟

((كسي كه گناه ميكنه بعدا چه جوري ميتونه جبران مكافات كنه؟))

 و اما جواب بنده :

اولین کار برای جبران گذشته توبه است یعنی حالت پشیمانی از گناه.

توبه در اسلام براى همه انسان‎ها فراهم است. هر شخص در هر كجا كه باشد؛ مى‎تواند اگر گذشته تاريك و ندامت‎انگيز دارد، آن را با توبه و استغفار فراموش سازد و اگر چند قطره اشكى هم بريزد و به درگاه خدا اظهار بندگى و عجز نمايد، خوشا به حال او.

انسان می‌تواند با اقدامی هرچند کوتاه و اندک و همت در جهت جبران آن و یا اعتراف به خطا در مقابل خدا از آن موضوع باز گردد. انسان باید در مقابل خدا اعتراف کند که کاری که کرده از روی عناد نبوده و یا نا آگاهانه انجامش داده است.

همانطور که در دعای کمیل می خوانیم:

جز تو كسى نمى‏يابم.

 و همچنین در
  کتاب ماه مبارک رمضان، مکتب عالی اخلاق و تربیت اثر حضرت آیت الله العظمی صافی
در اين جمله از دعا دقّت كنيد كه چگونه معاذير بنده را در درگاه خدا عرضه مى‎دارد و او را با خدا آشنا مى‎سازد:
«اِلهِي لَم اعصِكَ حِينَ عَصَيتُكَ وَانَا بِرُبُوبِيَّتِكَ جامِدٌ وَلا بِأَمْرِكَ مُستَخِفٌ وَلا لِعُقوبَتِكَ مُتَعَرَّضٌ وَلا لِوَعِيدِكَ مُتَهاوِنٌ وَلكِن خَطيئةٌ عَرَضَت وَسَوَّلَت لِي نَفْسِي وَغَلَبَنِي هَوايَ وَاعانَنِي عَلَيْها شِقوَتِي وَغَرَّتِي سترُكَ المُرخى عَلىّ‎...»؛

خداى من! معصيّت تو را نكردم در هنگامى كه معصيّت كردم؛ در حالى كه پروردگاريت را منكر باشم و فرمان تو را سبك شمرده باشم و يا آن كه خود را در معرض عقاب تو قرار دهم و يا تهديد تو را سست گرفته باشم؛ ولى خطايى روى داد و نفس من، آن را از براى من زينت داد و شقاوتم كمك كرد و پرده‎پوشى تو بر من، مغرورم نمود.

«اِذا رَأَيتُ مَولاىَ ذُنُوبِي فَزِعتُ وَاِذَا رَأَيْتُ كَرَمَكَ طَهِمتُ فَاِن عَفوتَ فَخَيرُ راحِم وَاِن عذَّبتَ فَغَيرُ ظالِمِ ...»؛:

وقتى گناهانم را مى‎بينم، مى‎هراسم، و وقتى كرم تو را مى‎نگرم به آن طمع مى‎كنم. پس اگر عفو كنى بهترين رحم كننده‎اى و اگر عذاب كنى، ستمگر نيستى!

اين جملات از دعاى «ابى حمزه ثمالى» است. تمام جمله‎هاى اين دعا روح بخش است و خواننده را به عالم روحانى و ملكوتى سير مى‎دهد. انتخاب جمله‎هاى اين دعا ممكن نيست؛ چون تمام جمله‎هايش منتخب است. اين جملات، انسان را به سوى خدا مى‎برد؛ و او را از گناه به توبه حقيقى روانه مى‎كند.

(وَمَن يَعْمَل سُوءً اَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِر اللهَ يَجِدِاللهَ غَفُوراً رَّحِيماً) ؛

و هر كس كار بدى كند، يا بر خويشتن ستم ورزد، سپس از خدا آمرزش بخواهد، خدا را آمرزنده و مهربان خواهد يافت.

(كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحمَةَ اِنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءً بِجَهالَة ثُمَّ تابَ مِن بَعدِهِ وَ اَصْلَحَ فَاِنَّهُ غَفُورٌ رَحيم) ؛

پروردگارتان رحمت را بر خود مقرّر كرده كه هر كس از شما به نادانى كار بدى كند و آن گاه به توبه و صلاح آيد، پس وى آمرزنده مهربان است.

برادر و خواهر عزيز! قدر اين همه درهاى رحمتى را كه به سوى ما گشوده شده است، بدانیم. توبه و استغفار كنیم، تغيير حال بدهیم و رفتار خود را با تعاليم اسلام منطبق سازیم. ميان بنده‎اى كه به سوى خدا كوچ مى‎كند، چندان مسافتى نيست.

«وَاَنَّ القاصِده اِلَيكَ قَرِيبُ المَسافَة»

حقيقتاً توبه كنیم. تصميم بگيریم كه خود را عوض كنىیم و تغيير وضع بدهىیم. تصميم بگيریم كه از گناه و گناهكاران فاصله بگيرىم.

گناهان خود را به ياد آوریم و بين خود و خدا به معاصى اقرار و اعتراف كنیم و از همه گناهان توبه نماییم و يك لحظه نيز توبه را تأخير نيندازییم كه بسا پس از آن، ديگر توفيق توبه حاصل نخواهد شد.
گريه كنیم، اشك بريزیم و فرصت را غنيمت شمرده و با دل سوخته خدا را بخوانیم و بگوییم:

«سَيِّدِي اَنَا اَسْئَلُكَ مالا اَسْتَحِقُّ وَاَنتَ اَهلُ التَّقْوى واَهْلُ المَغْفِرَة فَاغْفِرْ لِي وَاَلْبِسْنِي مِن نَظَرِكَ ثَوباً يُغَطِّي عَلىَّ الذُنُوبَ وَالتَّبِعات وَتَغفِر هالِي وَلا اُطالَبُ بِها اِنَّكَ ذُومَنٍّ قَدِيم وَصَفح وَتَجاوُز كَرِيم...»

پ ن:

واز رحمت خداوند مایوس نشویم همانا خدواند تواب الرحیم است.

بازآی بازآی هرآن که هستی بازآی   گر کافر وگبر و بت‏پرستی باز آی

این درگه ما درگه نومیدی نیست   صد بار اگر توبه شکستی باز آی

نطرات دوستان در ادامه مطلب:::